لات سائو

لات سائو یا تمرین «دستان غلتان»، در منطقه ایست که دو هنر جو تماس شان را با یکدیگر حفظ می‌کنند در حالیکه تکنیک‌های مختلف را اجرا می‌کنند. به‌وسیله این تمرین دو هنرجو تغییرات در مکانیک، فشار و شدت حرکت بدن حریف را احساس می‌کنند. افزایش میزان حساسیت که توسط این تمرین بدست می‌آید، یه هنرجو کمک می‌کند تا به طور غیر ارادی و بدون فکر کردن، حمله و ضد حمله اش را علیه حریف با دقت، سرعت و تکنیک مناسب اجرا کند. این فرآیند می‌تواند نوعی حافظه ماهیچه‌ای (Muscle memory) نامیده شود.

بواسطه لات سائو یک مبارز وینگ چون می‌تواند چگونگی حرکات حریف را بدون نگرانی از آسیب دیدن خودش و حریفش بررسی کند.به همین علت است که لات سائو یکی از قسمت‌های کلیدی در آموزش وینگ چون است.

لات سائو تمرینی برای میزان حساسیت به منظور کسب واکنش‌ها ی خاص غیر ارادی در چی سائو است.

اگرچه یک فرد عادی ممکن است به این تمرین مثل یک نوع مبارزه بنگرد، اما یک هنر جوی وینگ چون به هیچ عنوان نگرش مبارزه‌ای نسبت به این تمرین ندارد، بلکه آن را به عنوان نوعی تمرین هدفمند جهت افزایش واکنش پذیری در مبارزه در نظر می‌گیرد.

چی سائو

 

چی سائو (黐手) یا «دستان چسبان» یک اصل و همچنین تمرینی است که به منظور توسعهٔ رفلکس‌های خودکار و یا عکس العمل‌های غیر ارادی در مبارزه استفاده می‌شود. این شکل منحصر بفرد از تمرین مستقیماً با اصول وینگ چون در ارتباط است و در منطقه‌ای انجام می‌شود که مبارز با حریفش در تماس است. با برقراری تماس، بدن مبارزه نسبت به تمامی حرکات حریف حساس می‌شود.

چی سائو در ادامه با تمرینات لات سائو تکمیل می‌شود.

گفته ای از سیفو شورکی

عیناً طبق (سیفو) رضا شورکی (رئیس سازمان جهانی ی جیت کاندو کالی اسکریما)، «هنر رزمی، روش دفاع از خود»، ماهنامه ی رزم آور، اسفند 1385، ش 138؛ ص 36:

 

            هنر رزمی، روش دفاع از خود در هر شرایطی، و در برابر هر حمله و حمله کنند ایی، چه با سلاح چه بدون سلاح می باشد.

            هنر رزمی یعنی مبارزه تن به تن برای دفاع از جان و ناموس خودمان در برابر حیوان دوپا چرا که حمله و دعوا از خصوصیات حیوانات می باشد نه انسان در جنگ کلاسیک بین ارتشی ها از سلاحهای مختلف برای فاصله های مختلف استفاده می شود، یک جنگ را نمی شود فقط با هواپیما و توپ برنده شد. ما اگر توپ و هواپیما را تکنیکهای پا حساب کنیم، می توان گفت هرچند با این سلاحها صدماتی به دشمن وارد می شود وارد کرد ولی جنگ را نمی شود با آن تمام کرد و برد. بلکه پیاده نظام در آخر باید کار را یکسره کند. سیستمی که فقط در یک فاصله کار کند، یعنی مثلاً فقط بر روی پا و یا دست کار کند، سیستم مبارزه جنگ تن به تن به معنای واقعی نیست. بلکه جنگ تن به تن در اصل فاصله ای بخصوصی ندارد. بلکه ممکن است در هر فاصله ایی شروع شود و در فاصله ایی نیز تمام شود. در 35 سال پیش بروس لی با مطرح کردن این مسائل و معرفی سیستم خودش یعنی jeet kunedo (جیت کاندو) دشمن های زیادی برای خود درست کرده بود که این دشمنها کسانی بودند که فقط و فقط در یک یا دو فاصله می جنگیدند و سیستم آنها تاریخ چندصدساله داشت و همه جا ثبت شده بود.

            ولی بروس لی به حرفش ادامه داد و تاریخ این 35ساله هنرهای رزمی حرف او را ثابت کرد.

            یکی از مهمترین چیزی که در این مدت اتفاق افتاد مبارزات U.F.C یا همان مبارزات داخل قفس بود.

            این نوع مبارزات از اول تا به امروز باعث تغییرات زیادی در جامعه هنرهای رزمی دنیا شده است.

            این نوع مبارزات نشان داد که تنها سیستمهایی در مبارزه تقریباً طبیعی پیروز می شوند که مبارزه کننده تکنیکهای دست، آرنج، زانو، پرتابی، و از همه مهمتر تکنیکهای زمینی را خیلی خوب کار کرده باشد. تقریباً در هیچ مبارزه ایی، کسانی که تمرکز خودشان را فقط در یک سیستم گذاشته بودند، پیروز نشدند.

            در ماهها و سالهای اول هر کسی فکر می کرد مثلاً با تکواندو و یا کاراته و یا بوکس و یا کیک بوکس و یا تای بوکس و یا جودو می تواند برنده این مسابقات باشد ولی وقتی داخل رینگ شدند و دست و پای آنها شکسته شد تازه به اشتباهات خودشان پی بردند و در دور بعد سعی کردند که در کنار مثلاً کیک بوکس جوجیتسوی برزیلی را یاد بگیرند و تکنیکهای کشتی هم به آن اضافه کنند که شانس بهتری داشته باشند. و الان بعد از سالها تجربه، کسانی که وارد رینگ می شوند، کسانی هستند که تکنیکهای پای آنها خیلی کم بالاتر از کمر زده می شود. همچنین تکنیکهای دست آنها مثل بوکس و آرنج و زانوی آنها مثل بوکس تایلندی و تکنیکهای پرتابی آنها مثل کشتی و جودو و تکنیکهای زمینی آنها مثل کشتی، جودو، جوجیتسوی برزیلی و غیره می باشد.

ابداع سبک جیت کان دو

به دلیل عدم دسترسی به سیفو «ییپ من» که در هنگ کنگ زندگی می‌کرد، بروس لی نمی‌توانست وینگ چون را ادامه دهد، هنر اصیلی که حالا تنها در اختیار استادش بود، اما بروس هنوز مشتاقانه به دنبال یادگیری وینگ چون بود تا جاییکه او حتی پس از باز گشت به هنگ کنگ به استاد ییپ من پیشنهاد خرید یک آپارتمان شخصی داد ... در مصاحبه استاد بزرگ وینگ چون «لو مان کام» که یکی از همرزمان بروس لی در کلاس استاد ییپ من بوده، می‌خوانیم:

بروس لی در حال تمرین چی سائو با استاد فقید ییپ من

((- شما این شانس را داشتید که در کنار بروس لی باشید، چه ارتباطی با او برقرار کرده بودید؟

- اغلب با هم تمرین می‌کردیم، بویژه در چی سائو. بروس لی از من جوان تر بود. وقتی هنگ کنگ را ترک کرد، کار آموزی خود را نزد ییپ من به پایان نرسانده بود. یک روز که دیگر معروف شده بود به هنگ کنگ برگشت و از ییپ من خواست تا کار آموزی اش را به پایان برساند، اما چون خیلی مشغول بود نمی‌توانست در هنگ کنگ بماند. بروس لی از ییپ من خواست به او نشان دهد که چگونه می‌تواند با آدمک چوبی تمرین کند، زیرا او می‌خواست در فیلم‌هایش از آدمک چوبی استفاده کند. در عوض او پیشنهاد یک آپارتمان را به ییپ من -که آدم پولداری نبود- داد. اما ییپ من پیشنهاد او را رد کرد و گفت: (اگر می‌خواهی کونگ فوی مرا یاد بگیری به کلاسم بیا) .)){منبع مجله رزم آور شماره ۱۳۵}

{البته بعدها بروس لی ضعف هایی از این سبک اصیل پیدا کرد. پی بردن به این ضعف ها و اصلاح آنها مقدمه ای شد بر ابداع سبک مخصوص خودش : جیت کان دو }

ایده‌های جیت کان دو در سال ۱۹۶۵ در ذهن بروس لی متولد شد.مبارزه با وان جک مان تأثیر بسزایی بر فلسفه مبارزه بروس لی گذاشت. با آن که بروس حریفش را به طرز فجیعی شکست داد، اما معتقد بود که آن مبارزه بیش تر از حد معمول طول کشیده و او نتوانسته‌است آنطور که انتظار دارد از تکنیکهای وینگ چون استفاده کند، بعلاوه او دیگر نمی‌توانست به یادگیری و تکمیل هنر رزمی وینگ چون بپردازد چون فرسخها از استادش دور بود.

او به سیستمی احتیاج داشت تا به شکوفایی هرچه بیشتر داشته‌هایش بپردازد. به همین خاطر با تاکید بر «کاربردی بودن، انعطاف پذیری، سرعت و کارآمدی» به توسعهٔ سیستم جدیدی پرداخت. او شروع به استفاده از روش‌های آموزشی متفاوتی کرد: بدنسازی برای افزایش قدرت، دویدن برای افزایش استقامت، تمرینات کششی برای انعطاف پذیری و بسیاری از روش‌های دیگر که او دائماً در حال منطبق کردن با سیستمش بود.

لی بر آنچه که «روش بی روشی» می‌نامیدش بسیار تاکید داشت. ایده‌ای که بیانگر رهایی از روشهای فرمالیته -همان سبکهای سنتی- بود. بروس لی احساس می‌کرد سیستمی که او «جان فان کونگ فو» نامیده‌است، محدود کننده‌است و به همین خاطر آن را به آنچه که با نام جیت کان دو توصیفش کرد، تغییر شکل داد. نامی که بعدها از مطرح کردن آن اظهار پشیمانی کرد چون از نام جیت کان دو نیز ویژگی‌های خاصی برداشت می‌شد که هر سبکی به نوبه خود ادعا می‌کرد، درحالیکه ایدهٔ هنر رزمی او خروج از هر گونه عوامل محدود کننده بود.

تاسیسات بروس لی

The Bruce Lee Foundation

The Bruce Lee Foundation, California nonprofit 501 (c)(3), was founded April of 2002 by Bruce Lee's wife, Linda Lee Cadwell and daughter, Shannon Lee Keasler. The Foundation was created to preserve and perpetuate the art, philosophy and legacy of Bruce Lee for generations to come. The Lee Family, together with three original students of Bruce Lee and several hand-picked business professionals form the Board of the new Bruce Lee Foundation

هنر بروس لی

Bruce Lee's Art

During his lifetime, Bruce Lee named his way of martial art Jeet Kune Do which literally translates to mean "The Way of the Intercepting Fist" The Foundation, however, has chosen to refer to Bruce's art as Jun Fan Jeet Kune Do ®. There are several reasons for this:

Since Bruce Lee's passing in 1973, many people have learned and have gone on to teach assorted versions of Jeet Kune Do. However, there are very few people who were left with the necessary knowledge and understanding to teach Bruce Lee's Way properly.

Unfortunately, today a number of controversial styles are labeled "Jeet Kune Do" which have no relation to what Bruce Lee was actually teaching. This is a great disservice to Bruce Lee and the public which has no way of discerning the truth from the imitation. The Foundation seeks to clarify this public misunderstanding by labeling the art that Bruce Lee actually taught as Jun Fan Jeet Kune Do®.

"Jun Fan" was Bruce Lee's given name in Chinese. In fact, in the early days, Bruce called his teaching Jun Fan Gung Fu and his schools were called Jun Fan Gung Fu Institutes. Over time Bruce refined his martial art to the degree that he wanted to apply a more descriptive name, thus " Jeet Kune Do" ~ "The way of the intercepting Fist" was born.

The name "Jun Fan Jeet Kune Do" derives from historical roots and literally means "Bruce Lee's Jeet Kune Do," or the way of martial arts as developed, practiced and taught by Bruce Lee. Many "JKD" practitioners have tended to dispute the art by separating out the physical side of the philosophical aspects. In Bruce Lee's mind, Jeet Kune Do is all-encompassing in that it combines physical, scientific and philosophical principles.